Οι γονείς μου και η αδερφή μου πεθαναν πριν 5 μήνες και τώρα είμαι μόνος

Έβαλα μια παραγγελία για ένα πληκτρολόγιο από skroutz και έλαβα μισάνοιχτο κουτί με ένα κομμάτι ξύλο μέσα...

Δεν ήξερα ότι γίνονται τέτοια εδώ να πω την αλήθεια. Σας έχει τύχει τέτοιο πράγμα;

Ακόμα το ψάχνουν λέει αλλά το skroutz προσφέρθηκε να μου στείλει εκ νέου την παραγγελία με δική τους επιβάρυνση, δεν είμαι σίγουρος αν παίζει ρόλο που έχω βάλει plus, αλλά να πω την αλήθεια περίμενα να τα κλαίω τα λεφτά αφού όποτε είχα απώλεια ή καταστροφή πακέτου στο παρελθόν τα κούριερ μου έβγαλαν την ψυχούλα και δεν είδα ποτέ αποζημίωση.

ΟΚ έχω σούρει πολλά για το skroutz και δεν περίμενα να μου πουν μόνοι τους να στείλουν άλλο. Βέβαια 25€ ήταν αυτά, λογικά σταγόνα στον ωκεανό, αλλά οκ οφείλω να πω και τα καλά.

ΥΓ μόλις το είδα έτσι στην θυρίδα το έβγαλα αμέσως φώτο βέβαια και μετά τράβηξα βίντεο το unboxing, να το κάνετε πάντα παιδιά, παλιά δε το έκανα και το προϊόν μια φορά ήταν σπαμένο και δε μπορούσα να βρω το δίκιο μου πουθενά με το μαγαζί, έλεγαν ότι το έσπασα εγώ.

Τα τελευταια 24ώρα κυκλοφορεί μία καταγγελία για βιασμό και συγκεκριμένα η κάτωθι:

https://athens.indymedia.org/post/1642341/

Διάφοροι έχουν τοποθετηθεί επί του θέματος όπως η Ακρίτα κ.α.

Έχετε καταλάβει ποιόν φωτογραφίζει?

Μπορεί να είναι κάποιο τόπου ή ακόμα και κάποιας μικρής κοινότητας, όπως ενός σχολείου.
Να ένας από το δικό μου:

Στο σχολείο μου κυκλοφορούσε μύθος ότι και καλά ένας καθηγητής προσευχόταν στον σατανά και μια μέρα πέθανε σε τροχαίο αλλά η ψυχή του έμεινε σε μια πεντάλφα που είχε ζωγραφίσει στις τουαλέτες μαθητών κρυφά και δαιμόνισε έναν μαθητή που την άγγιξε. Ο μαθητής αυτός ήρθε με μαχαίρι στο σχολείο και πήγε να σκοτώσει την κοπέλα του, αλλά αυτή φώναξε "Παναγία μου βοήθεια!" και ο μαθητής λίγο πριν την μαχαιρώσει άφησε το μαχαίρι, έπεσε λιπόθυμος και για μέρες έλεγε πώς είχε εφιάλτες με τον καθηγητή να του ζητάει να τον αφήσει να μπει ξανά στο σώμα του, μέχρι που του έδωσαν να πιει αγιασμό. Το βράδυ που ήπιε είδε τον Χριστό με δύο Αγγέλους να του λέει πως όλα θα πάνε καλά.

Περιμένω άλλα τέτοια καμένα πράγματα

Καλησπέρα, μένουμε εδώ και αρκετά χρόνια σε γειτονιά με παιδική χαρά, ωστόσο τα τελευταία 2 χρόνια η κατάσταση έχει ξεφύγει αρκετά σε σχέση με παλιότερα. Πέρα από τη (σχετικά) φυσιολογική φασαρία από τα παιδιά μέχρι τις 11+ το βράδυ, υπάρχουν και συγκεκριμένες παρέες νεαρών που μαζεύονται σχεδόν κάθε μέρα στα παγκάκια γύρω από την παιδική χαρά και κάθονται με φωνές, μουσικές, βανδαλισμούς κ.α. μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.

Έχουμε μπει στη διαδικασία να καλέσουμε αρκετές φορές την αστυνομία, η οποία δεν ανταποκρίνεται καν στις κλήσεις. Έχουμε απευθυνθεί στον Δήμο και φτάσαμε μέχρι και στον Συνήγορο του Πολίτη, χωρίς τελικά να βγει κάποια άκρη. Όσοι (ελάχιστοι) γείτονες έχουν προσπαθήσει να μιλήσουν οι ίδιοι στις παρέες έχουν δεχτεί προπηλακισμούς, οπότε ούτε αυτό είναι λύση.

Ψάχνουμε πάνω από έναν χρόνο να μετακομίσουμε αλλά δυστυχώς δεν έχουμε βρει κάτι. Τώρα περιμένουμε και παιδί και η κατάσταση με τον ύπνο έχει αρχίσει να γίνεται πραγματικά δύσκολη.

Έχει τύχει σε κάποι@ κάτι αντίστοιχο; Βρήκατε κάποια λύση ή κάποια άλλη νόμιμη οδό που μπορεί να μην έχουμε σκεφτεί; Σας ευχαριστώ και ελπιζω να μην κούρασα...

Είμαι ο μόνος που θεωρεί ψυχοφθορο στο ότι πάνω από το 50 % της δουλειάς παίρνω τηλέφωνο ανθρώπους (ιδιωτες) για να την προώθηση των υπηρεσιών της εταιρείας (υφιστάμενοι πελατες) ;

Και το λέω γιατί σχεδόν όλοι μου λένε το πόνο τους, έχω και μια ενσυναισθιση με πιάνει και μένα πόνο χαλάει η διάθεση μου εκεί μέσα.

Βρέθηκα εντωμεταξύ και σε πόστο ππυ δεν υπολόγιζα, αλλιώς τα λέγαμε στη συνέντευξη και στη συμβαση

Από Wikipedia:

"Η Γέφυρα Ροσινιόλ είναι μία από τις παλαιότερες γέφυρες της Αθήνας. Βρίσκεται επί της Εθνικής Οδού μεταξύ των Τριών Γεφυρών και της Γέφυρας Κολοκυνθούς. Ανήκει στην περιοχή του Περιστερίου και από κάτω της την διασχίζει η Οδός Δυρραχίου.

Το 1939, στις Τρεις Γέφυρες υπήρχε ένα κέντρο διασκέδασης με το όνομα «Ροσινιόλ» (στα γαλλικά «rossignol» σημαίνει «αηδόνι»), όπου πολλά γνωστά ονόματα μουσικών παρέλασαν από εκεί, μεταξύ τους και ο Γιώργος Μητσάκης. Όμως παρά την πεποίθηση των περισσοτέρων, το όνομά της η γέφυρα δεν το πήρε από αυτό το κέντρο. Ο Σομπλάν Ροσινιόλ ήταν ένας νέος που είχε μετοικήσει από τη Λυών της Γαλλίας στο Περιστέρι της Αθήνας και έκανε παρέα εκείνη την εποχή με τον Γλυκοφρύδη, τον Κολομβούνη και τον Πέτα. Εκείνη η παρέα από το Περιστέρι έπαιζε μπάλα στην πλατεία Κυριακού, μετέπειτα πλατεία Βικτωρίας. Αυτή ακριβώς η παρέα είναι που ίδρυσε τον Ατρόμητο Αθηνών, την ιστορική ομάδα του Περιστερίου.

Ο Ροσινιόλ, παρότι ήξερε να παίζει ποδόσφαιρο, προτιμούσε να τους παρακολουθεί. Μάλιστα ήταν τέτοια η αγάπη αυτής της παρέας για τον διανοούμενο Σομπλάν, που είχε γίνει επίσημα πρόταση η ποδοσφαιρική ομάδα που θα ίδρυαν να λέγεται Ροσινιόλ Περιστερίου. Ωστόσο, στις 11 Σεπτεμβρίου 1936, ο Ροσινιόλ αυτοκτόνησε πέφτοντας από τη γέφυρα εκείνη, η οποία στη συνέχεια πήρε το όνομά του."

Μου θύμησε την ιστορία ένα άλλο thread

Είμαι σε μία ηλικία όπου πρέπει να αρχίσω να σκέφτομαι σοβαρά τι θα κάνω με τον στρατό. Είμαι επίσης openly gay από τα εφηβικά μου χρόνια.

Είχα την τύχη και το προνόμιο να περιβάλλομαι - ως επί το πλείστον - από πολύ ακομπλεξάριστα και υποστηρικτικά άτομα, από τότε μέχρι σήμερα. Και η αλήθεια είναι ότι έχω συνηθίσει να είμαι ανοιχτός με το συγκεκριμένο θέμα και να μη σκοτίζομαι για το εάν θα υπάρξουν αρνητικές αντιδράσεις. Γενικά ακολουθώ την πολιτική του να μην μπαίνω στον κόπο να το αναφέρω, εκτός αν η συζήτηση οδηγήσει φυσικά προς τα εκεί. Π.χ. στη δουλειά μπορεί να έχω κόψει μερικούς/-ές ότι είναι περίεργοι, αλλά να αράζουμε σε κοινή παρέα στο διάλειμμα, και κάπως να οδεύει η συζήτηση προς τα εκεί - αυτοί μορφάζουν, ξινίζουν, μου κάνουν τις κλασικές χαζές ερωτήσεις, αλλά εγώ χέστηκα.

Η ερώτησή μου είναι κατά πόσο θα μπορούσα να συνεχίσω να ακολουθώ αυτήν την πολιτική στον στρατό. Προφανώς θα υπάρχουν και "άτομα" που θα τους κακοφανεί. Πόσο σοβαρό μπορεί να γίνει το bullying; Είναι απλά βλέμματα και χαχανητά ή μπορούν όντως να μου κάνουν τη ζωή (πιο) μίζερη; Πόσο μεγάλο % extreme ομοφοβικών μπορώ να αναμένω; Και τι γίνεται με τη διοίκηση; Φαντάζομαι ότι υπάρχουν νόμοι που προστατεύουν τα LGBT άτομα στις ένοπλες δυνάμεις, αλλά γνωρίζω επίσης ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα. Άμα πάω και παραπονεθώ σε κάποιον ανώτερο, θα είναι με το μέρος μου; Ή ακόμα χειρότερα θα μου κάνει ΑΥΤΟΣ τη ζωή μίζερη επειδή τόλμησα να παρεκκλίνω;

Απαντήσεις από άλλους queer άντρες θα είναι πολύτιμες. Αλλά και straight τύποι, ή οποιοδήποτε άτομο, που μπορεί να έχετε δει/ακούσει/μάθει οτιδήποτε, feel free to drop.